Pamięć

Pierwszy krok do zrozumienia.
„Nie możemy zapomnieć o dwóch rzeczach. Z jednej strony jest historia, ale także dotychczasowe pojednanie i porozumienie, które należy zachować w świadomości ludzi i kontynuować! ”(Ks. biskup Z. Tranda)

[…]
Palące słońce, bez chmur na niebie, bez drzewa, bez krzewów, nigdzie cienia. Drewniane baraki i drut kolczasty na skraju Lublina. W latach 1941–1944 przetrzymywano tu 180 000 osób, niezliczonych zamordowano. W obozie koncentracyjnym na Majdanku.

Po wyzwoleniu obozu przez Armię Czerwoną w lipcu 1944 r. było tam około 800 000 par butów. Późniejsze badania wykazały, że pochodzą one z Treblinki, Auschwitz i innych obozów koncentracyjnych. Przywieziono je tutaj. Barak o długości około 40 metrów pełen butów.

Na frontach baraków byłego obozu są plamy na ścianach. Widoczne pozostałości cyklonu B, którym „dezynfekowano” więźniów. Również w komorach gazowych w Majdanku, według młodej kobiety, która prowadzi nas przez dzisiejsze muzeum, wykorzystano cyklon B. Na drugim końcu obozu znajduje się mauzoleum pełne prochów pomordowanych. Otwarte, niczym nie zakryte, leżą przed nami. Obok dzisiejszego Mauzoleum masowa mogiła rozstrzelanych na początku listopada 1943 r. w ramach tak zwanej „Akcji Święta Żniw”: w ciągu jednego dnia zamordowano około 18 000 osób, głównie wyznania mojżeszowego. Towarzyszyła temu głośna muzyka marszowa.

Fragment z:

Nigdy więcej wojny!
Niemiecko-polskie prace pojednawcze EFiD 2009
Przez Frauke Josuweit

Pełny tekst do pobrania (PDF)

pracownicy pojednania